Από μωρό στο σπίτι μας είχαμε σκυλάκια, ουσιαστικά μεγάλωσα με 4 σκυλιά.

Το 1 μου σκυλί ήταν ο Βίκ και ήταν σέτερ ήταν το πιο αγαπημένο σκυλί των γονιών μου μιας και ήταν σαν να είναι άνθρωπος. Δυστυχώς δεν τον γνώρισα γιατί ήμουν μωράκι,αλλά και επειδή όσο ήμασταν στην Αμερική του ρίξανε φόλα και το μάθανε οι δικοί μου μέσω τηλεφώνου.

Τα χρόνια πέρασαν και όταν ήμουν νηπιαγωγείο ο μπαμπάς μου, μου έφερε ένα κοκεράκι, ήταν τόσο μωρούλι που η μαμά μου φοβήθηκε ότι θα πεθάνει.

Με την βοήθεια του κτηνίατρου η Τζασμίν μου έγινε η «αδερφούλα» μου.

Στη κυριολεξία μεγάλωσα μαζί της.

Ενώ στην αρχή δεν με άφηναν να την πιάνω, αργότερα άρχισα να παίζω μαζί της και να γίνεται ο κακός χαμός μέσα στο σπίτι.

Η Τζασμίν μου πήρε το όνομα από τον Αλαντίν και την αγαπημένη του Γιασμίν.

Όταν μετακομίσαμε στο νέο μας σπίτι και αν θυμάμαι καλά πρέπει να ήμουν Α Λυκείου η Τζασμίν μου πέθανε από γεράματα στα γενέθλια της μαμάς μου στις 3 Φεβρουαρίου.

Ειρωνεία μιας και μας την έκαναν δώρο τον μήνα Φεβρουάριο.

Ο πόνος μου ήταν και είναι ακόμα μεγάλος, ακόμα δεν έχω ξεπεράσει το σοκ του θανάτου της Τζασμίν μου, το σπαρτάρισμα που έριχνε εκείνο το βράδυ και τα ουρλιαχτά μου,γιατί δεν μπορούσα να βοηθήσω τη σκυλίτσα μου.

Την επόμενη μέρα την βρήκα πεθαμένη και την αγκάλιασα πεπεισμένη -αν και πολύ χαζή σκέψη, αλλά εκείνη τη στιγμή πονούσα- ότι η Τζασμίν μου θα ζωντάνευε όπως γίνονται στις ταινίες.

Την σκέπασα με το αγαπημένο μου παιδικό πάπλωμα που είχα φυλάξει με τα «101 σκυλιά της Δαλματίας» και οι δικοί μου την έθαψαν σε κάποιο σημείο στη Πεντέλη.

Όποτε περνάω από κει βάζω τα κλάματα.

Από τότε ζητούσα συνέχεια σκυλάκι για να απαλύνω τον πόνο μου, αλλά δεν μου έπαιρναν γιατί υποστήκαμε μεγάλο σοκ οικογενειακώς.

Όταν έμενα με τον πρώην μου στους δικούς μου φέρανε δώρο ένα μαλτεζάκι, ήμουν ανάμεσα στο όνομα «Χιονούλα» ή «Ασπρούλα», αλλά ήθελα να τη πω και εκείνη Τζασμίν.

Θα μου πεις το κάθε σκυλί πρέπει να έχει το δικό του όνομα, αλλά το συγκεκριμένο όνομα ήταν η μεγάλη μου αγάπη.

Όσο οι δικοί μου είχαν το μαλτεζάκι, εγώ ζήτησα από το πρώην μου να υιοθετήσουμε ένα σκυλάκι και τότε ήρθε στη ζωή μας, η Ζωούλα.

Όσο μέναμε σε ένα σπίτι και ενώ στο συμβόλαιο είχαμε συμπληρώσει σε όρο ότι διαθέτουμε σκυλάκι μετά από 3 μέρες μας έδιωξε λόγω της σκυλίτσας και όταν του είπα «Συγνώμη κύριε, εγώ μεγάλωσα με σκυλιά» μου απάντησε ειρωνικά : «Και δεν έχεις πάθει τίποτα; «. Το μόνο που είπα ήταν «για να είμαι ζωντανή μάλλον όχι, εσύ αντιθέτως που δεν έχεις μεγαλώσει με σκυλιά έχεις σοβαρά προβλήματα στη συμπεριφορά σου και είσαι εναντίον τους»

Είχα μια «κόρη» και μια «αδερφή», μόνο που την «κόρη» μου την έχει αναλάβει ο πρώην και έχω να τη δω γύρω στα 5 χρόνια.

Η Τζασμίν μου -το μαλτέζ- στην αρχή δε το ήθελα, αρνιόμουν στο να δεθώ μαζί της, επειδή δεν ήθελα να ξαναπονέσω όταν θα μου πεθάνει.

Τελικά, δεθήκαμε.

Άλλωστε, πως να μην αγαπήσεις ένα τέτοιο πλασματάκι που σε κοιτάει μέσα στα μάτια, που όταν κλαις έρχεται δίπλα σου, που όταν πονάς έρχεται και σε ζεσταίνει.

Που σου δίνει φιλιά και σε αγαπάει ακόμα και αν την μαλώσεις ;

«Είδα την αγάπη των ανθρώπων και πήρα σκυλάκι»

You May Also Like