Για να γίνω δυνατή σήμερα έκλαψα και πόνεσα πολύ. Πάνε 6 χρόνια από τότε που έγραψα το πρώτο μου κείμενο για τους πρώην. Κάθε φόρα που έγραφα για συγκεκριμένο πρώην με έπιανε ένα σφίξιμο λες και αγωνιούσα για κάποιο λόγο. Δεν αγωνιούσα απλά πονούσα και κάπως έπρεπε να καλύψω αυτό τον πόνο. Συντροφιά μου πάντα ήταν τα τραγούδια του Πλούταρχου που άκουγα και τα δάκρυα μου έρεαν χωρίς σταματημό.Δεν γράφω για όλους τους πρώην, δεν γράφω για όσους δε με πλήγωσαν,αλλά μόνο για όσους μου ράγισαν την καρδιά.Ξέρεις είναι πολύ δύσκολο να δεχτώ πως ένας άνθρωπος που κάποτε με λάτρευε και τον λάτρευα τώρα είναι πια ξένος για μένα. Έχω μείνει φίλη με πρώην και ξέρω ότι είναι λάθος,αλλά καμιά φορά υπακούω άθελά μου στα «θέλω» της καρδιάς και όχι στα «πρέπει» του μυαλού. Τα χω κάνει και εγώ τα λαθάκια μου,λάθη μικρά,μεγάλα δεν έχει σημασία ήταν λάθη που με πόνεσαν πολύ.

Κάθε φορά που θα δώσω μια συνέντευξη ή που θα πω τα εσώψυχά μου πάντα τα μάτια μου γεμίζουν με δάκρυα και όχι γιατί μου λείπει κάποιος πρώην αλλά γιατί δε περίμενα ποτέ πως μέσα από τους χωρισμούς ότι θα ωρίμαζα και ότι θα γινόμουν πιο δυνατή.Θα μου πεις σίγουρα πως η ζωή προχωράει και πως θα ρθει ο κατάλληλος που θα σου κλείσει όλες τις πληγές και θα σου πω πως συμφωνώ, αλλά θα σου εξηγήσω πως η καρδιά πάντα θυμάται,ενώ το μυαλό κατεβάζει διακόπτες σε κάθε «θέλω». Στα 6 χρόνια που λύγισα λίγες φορές και που τις υπόλοιπες στιγμές φορούσα το χαμόγελό μου!

Πηγή

You May Also Like