Είναι κάποια πράγματα έστω και μικρά που μας κάνουν πιο δυνατούς, είναι και κάποια άλλα όμως που χρειάζονται δύναμη για να κρατηθείς στα πόδια σου και γενικά στη ζωή.

Πώς νιώθεις άραγε όταν ένας δικός σου άνθρωπος έχει πρόβλημα υγείας και χάνεις τον κόσμο σου και τη γη κάτω από τα πόδια σου; Σαν χτες θυμάμαι εκείνο το πρωινό πριν 3 χρόνια που με πήρε η μαμά τηλέφωνο για να μου πει ότι ο μπαμπάς δεν είναι καλά.

Νόμιζα πως έχασα τα πάντα.

Έφυγα τρέχοντας για το πατρικό μου και μόλις τον αντίκρισα είδα όλη τη ζωή μου να περνάει από μπροστά, είδα τα λάθη μου και τις στεναχώριες που του είχα χαρίσει απλόχερα ως μια μικρή κοπέλα που απλά έκανε λάθος επιλογές που δεν επηρέαζαν μόνο την δικιά της ζωή, αλλά και των γονιών της και ήταν τόσο μα τόσο ξεροκέφαλη ώστε να το παραδεχτεί.

Ένιωσα τύψεις, θεωρούσα ότι εγώ έφταιγα που ο μπαμπάς μου έπαθε εγκεφαλικό, ένιωθα σαν ο Θεός να με τιμωρούσε για τα λάθη μου και ίσως ο Θεός να με τιμωρούσε.

Ο μπαμπάς μου ευτυχώς είναι καλά, προσέχει, αλλά είναι πολύ δύσκολο να το διαχειριστείς όλο αυτό, δεν αναγνωρίζεις πλέον τον μπαμπά σου γιατί πολύ απλά έχει αλλάξει, τα πάντα γύρω σου άλλαξαν, ακόμα και εσύ η ίδια.

Αν δεν έχει περάσει κάποιος κάτι αντίστοιχο δεν μπορεί να καταλάβει το άγχος και την αγωνία μου. Στο σπίτι επικρατεί μια τρέλα, δεν πρέπει να στεναχωριέται και η μαμά, αχ αυτή η μαμά εκεί δυνατή και βράχος σε όλα. Τι θα φάει ο μπαμπάς, πότε θα ψωνίσει, πότε θα τα προλάβει όλα και όταν εγώ αγχώνομαι είναι δίπλα μου λέγοντάς μου : «Τίνα μου τι είπαμε ; Το άγχος δεν κάνει καλό». Τη θαυμάζω την μαμά μου άντεξε πολλά και αντέχει ακόμα.

Και κάπου εκεί στο βάθος βρίσκομαι εγώ που προσπαθώ να μην λυγίζω και να ισορροπήσω λίγο τις καταστάσεις. Αλήθεια δε σου κρύβω πως όταν έγινα 26 έκλαψα, φοβήθηκα, γιατί ο χρόνος περνάει, γιατί είμαι μοναχοπαίδι και φοβάμαι ότι οι γονείς μου θα «φύγουν».

Κάποτε είχα συμβιβαστεί με την έννοια του θανάτου, πλέον όμως όχι δεν συμβιβάζομαι και όταν ο μπαμπάς μου νοσηλευόταν στο νοσοκομείο παρακαλούσα κάθε μέρα τον Θεό να με συγχωρέσει για τα λάθη μου ώστε να γίνει εκείνος καλά, μόνο αυτό με ένοιαζε άλλωστε.

Άραγε πόση δύναμη πρέπει να έχει κάποια 23χρονη κοπέλα για να τα περνάει όλα αυτά; Η καθημερινότητα με άλλαξε, με έκανε πιο σκληρή και πιο δυνατή. Για τον μπαμπά μου, για την μαμά μου, για εμένα,

Για όλους εσάς που κάποιος από τους δικούς σας είναι άρρωστος και παλεύετε κάθε μέρα, να θυμάστε η δύναμη είναι μέσα σας.

Πηγή

You May Also Like