Και χωρίζεις… Οι πρώτες σου σκέψεις πάντα θολές: Τι; Πώς; Πότε; Γιατί; Πιάνεις τον εαυτό σου ν’ ακούγεται σαν τη μάνα σου, όπως όταν αργούσες να γυρίσεις σπίτι ,επειδή είχατε βγει κι ο χρόνος έτρεχε να σας προλάβει σε όλα αυτά που σχεδιάζατε για σήμερα μαζί. Κάτι σου βρέχει το μάγουλο. Το κεφάλι σου είναι βαρύ και αυτομάτως σκύβει κάτω. Μόλις σηκώσεις το βλέμμα, εκείνο σαν από συνήθεια θα πέσει πάνω στη φωτογραφία σας από μια τέλεια μονοήμερη εκδρομή, είχατε πάει μόνοι σας. Δίπλα σου στέκεται ένα αρκουδάκι που σου είχε αγοράσει κρυφά, όταν είδε πόσο το λάτρεψες, αλλά ντρεπόσουν και λίγο να δείξεις όλο σου τον ενθουσιασμό. Δεν ήταν δα και κάτι σημαντικό… μάλλον όχι. Προσπαθείς να κρατήσεις το πρόσωπό σου από το να κατσουφιάσει και να βάλει τα κλάματα σαν μωρό παιδί. Όμως, μαζί του φερόσουν σαν μωρό παιδί. Στις πλάκες σας, στα χάδια σας, στα παιχνίδια σας, στο μαξιλαροπόλεμο… Έμοιαζαν όλα υπέροχα, ναι, έμοιαζαν.

Μα η ταινία της φαντασίας σου κάποια στιγμή σβήνει! Ο ρομαντισμός της αρχής χάνεται και τη θέση του παίρνει η ρουτίνα. Θα βγούμε, γιατί πρέπει να βγούμε. Θα μιλήσουμε από μηνύματα ,γιατί κανείς δεν έχει την ανάγκη να ακούσει τη φωνή του άλλου. Θα πούμε ‘’χρόνια πολλά’’, γιατί έτσι συνήθως λέμε στις επετείους. Αλλά, τελικά, τι σημαίνει ‘’χρόνια πολλά’’; Το λες κ ειδικά όταν είσαι μικρός το πιστεύεις, για πάντα μαζί. Μπούρδες! Εδώ δεν ξέρουμε τι μας περιμένει αύριο και θέλουμε να επιβάλλουμε το παραμύθι της ρομαντικής κομεντί που είδαμε τις προάλλες με τις φίλες μας. Τελικά, καταλήγουμε σε μια σκέτη κομεντί ,να γεμίζουμε το εγώ μας με σκηνές που θα θέλαμε να ζήσουμε ή νομίζουμε ότι ζούμε. Ίσως και να το έχουμε ανάγκη… Ίσως και να ονειρευόμαστε το απόλυτο… Ίσως και απλά να θέλουμε να τη δούμε αυτή την ταινία, να νιώσουμε λίγο καλύτερα και να εξιλεωθούμε με την ιδέα πως, αυτά δε συμβαίνουν στην πραγματικότητα που επιλέξαμε να ζούμε…

Το ερώτημα, εν τέλει, είναι το εξής: Μήπως έχουμε χάσει λίγο τη μπάλα; Βρίσκουμε έναν άνθρωπο, τον ερωτευόμαστε, τον εξιδανικεύουμε, τον αγαπάμε κι ύστερα, τον συνηθίζουμε. Υποτίθεται περιμένουμε κάτι να αλλάξει, μια έκπληξη από το πουθενά, κάτι καινούριο. Σπαταλάμε το χρόνο μας να περιμένουμε τον άλλο να αλλάξει, λες και είμαστε εφτάψυχες γάτες. Δε θέλουμε να πληγώνουμε, ώσπου πληγωνόμαστε. Γιατί… χωρίζουμε. Πόσο πιο απλά θα ήταν τα πράγματα αν μιλούσαμε, αν διεκδικούσαμε αυτό που θέλουμε κι αν κι ο άλλος έκανε το ίδιο. Μπορεί κάποτε να ταιριάζαμε με τον άνθρωπο αυτό, να ζητούσαμε τα ίδια πράγματα. Όμως όταν αυτό αλλάζει, μάλλον δεν ταιριάζουμε ,πια, μαζί. Πρέπει να λέμε τις σκέψεις μας, πρέπει να μοιραζόμαστε τις ανησυχίες μας με το άτομο που έχουμε δίπλα μας. Αν εκείνος ήξερε τι θέλαμε, πιθανόν πολλά πράγματα να ήταν διαφορετικά. Στο κάτω-κάτω, ή που θα φρόντιζε να κάνει πράγματα για μας ή που θα χωρίζαμε γρηγορότερα, τη μόνη πλέον λύση.

Το καινούριο είναι πάντα πιο γλυκό. Έχει τη γεύση της ανακάλυψης και τη δροσιά του ενθουσιασμού. Μια νέα γνωριμία ανοίγεται μπροστά μας και μας ελκύει. Το θέλουμε και το διεκδικούμε (γιατί και νωρίτερα δε διεκδικήσαμε όσα μας αξίζουν;) ! Αυτό είναι ευτυχία! Ένα χαμόγελο που δε σβήνει, μια καλημέρα το πρωί στο κινητό, μια αφιέρωση και ένα βλέμμα φλογερό! Μικρά πράγματα που κάνουν τη διαφορά και που η συνήθεια μας πιέζει να ξεχνάμε. Γι αυτό, χωρίζουμε, γιατί δεν έχουμε πλέον κάτι να περιμένουμε, ούτε καν τα μικρά πράγματα, που λίγοι δε θα σταματούσαν ποτέ να τα δίνουν. Μέχρι τότε, στενοχωριόμαστε… και χωρίζουμε… Ξεκινάμε και πάλι ένα νέο κύκλο.

Διαβάζουμε τη ζωή μας από την αρχή, ώσπου να σταματήσουμε εκεί που λέει ‘’Δε θέλω να σε χάσω’’.

StEvy

You May Also Like