Ο κόσμος έχει γίνει η χειρότερη έκδοση του εαυτού του. Οι περισσότεροι κοιτάνε πώς θα σε εκμεταλλευτούν ενώ «άνθρωποι» που σου τη φέρνουν, έρχονται μια μέρα με άποψη, απαιτώντας και τη συγγνώμη σου (!). Κι αν αυτό για έναν οποιονδήποτε άνθρωπο είναι βατό, για μια μόνη μαμά είναι βουνό.Το να μεγαλώνεις μόνη σου-ή σχεδόν μόνη-έναν μικρό άνθρωπο ανάμεσα σε θηρία, δεν είναι εύκολο, καμιά φορά δεν είναι καν εφικτό. Μας βλέπετε τρελαμένες με άλουστους κότσους και φόρμες έξω απ’ τα φροντιστήρια και τα σχολεία γιατί δεν έχουμε κανέναν να το κάνει έστω και λίγο αντί για εμάς. Μας βλέπετε αμίλητες και επιφυλακτικές γιατί κάποιοι κάποτε έφυγαν περισσότερο από όσο άντεχε η καρδιά. Κι όταν γίναν όλα χαρτοπόλεμος, το μόνο που έμεινε ήταν τα παιδιά μας. Μας βλέπετε σιωπηλές διότι φοβόμαστε πως αν πούμε μια κουβέντα παραπάνω θα παρεξηγηθούμε και θα μας πείτε πως χαμογελάσαμε στον άντρα σας ή πως μιλάμε πολύ ή «και μετά αναρωτιέται γιατί είναι μόνη της». Ναι τα έχουμε δει όλα αυτά, τα έχουμε ακούσει, δεν είμαστε προκατειλημμένες ή τρελές. Δεν τα βγάζουμε από το μυαλό μας. Γι’ αυτό και φεύγουμε τόσο σιωπηρά όσο ερχόμαστε.

Δεν νιώθουμε ότι είμαστε καλύτερες ή ότι υπερέχουμε, δεν είμαστε ανασφαλείς για να ζούμε στο εσείς και εμείς. Κάνουμε αυτό που όρισε η ζωή και οι επιλογές μας, χωρίς να αμφισβητούμε κάθε παντρεμένη μάνα και πατέρα εκεί έξω. Μας ενώνει όλους ένας κοινός στόχος, η ευτυχία των παιδιών μας, κι αυτό από μόνο του δεν κάνει διακρίσεις.

Μας γυρίζει όμως το μάτι όταν ακούμε «Αχ να ξερες πόσο δύσκολα τα φέρνουμε βόλτα» ή «Αχ, ξέρεις δεν έχω να ταίσω τον σκύλο μου». Σέβομαι και αγαπώ όλα τα πλάσματα Του Θεού και μπορώ να καταλάβω ότι κάθε άνθρωπος βλέπει το πρόβλημά του ως το μεγαλύτερο. Το θέμα δεν είναι όμως τι λες αλλά πού το λες.  Δεν μπορείς να κλαίγεσαι σε έναν άνθρωπο που είναι σε αντικειμενικά πιο δύσκολη θέση από εσένα. Δεν είναι θέμα διαγωνισμού, ποιος την έχει δυσκολότερη. Είναι θέμα παιδείας.

11 το βράδυ πια όταν είναι όλοι στα κρεβάτια τους, τα πιάτα στη θέση τους και ο κότσος σου λυμένος, σηκώνουμε το τηλέφωνο και μιλάμε με όλους εκείνους που μας αγαπάνε. Γιατί ναι. Έχουμε και εμείς ανθρώπους γύρω μας που μας στηρίζουν και μας αγαπάνε. Ανθρώπους με άλφα κεφαλαίο, που η σχέση μας έχει δοκιμαστεί μέσα στα χρόνια, που είναι δίπλα μας χωρίς να θέλουν τίποτα πίσω, χωρίς να υποβιβάζουν αυτό που ζούμε, χωρίς να μας πετάνε όταν δεν έχουν να πάρουν τίποτα άλλο από εμάς. Δεν είναι όλα μαύρα στη ζωή μας, δεν είμαστε η προσωποποίηση της υπηρέτριας του Πετροχείλου που άλλους τους ανεβάζει κι άλλους τους ρίχνει στα ξένα χέρια.

Είμαστε κανονικοί άνθρωποι με ανάγκες, με νεύρα, με αισθήματα αλλά και με άμυνες. Με επιβολή. Γιατί μάθαμε να μην αφήνουμε κανέναν να μας καβαλάει εκεί που οι άλλοι νομίζουν ότι μπορούν, μιας που δεν υπάρχει σύζυγος.

Υπάρχω όμως εγώ φίλε και φίλη μου. Και όσο σέβεσαι τον τρόπο που ζω και μεγαλώνω το παιδί μου, τόσο μεγάλη θα’ ναι κι η αγκαλιά. Όσο όμως δεν σέβεσαι κι όσο νομίζεις πως θα με κάνεις ό,τι θες γιατί είμαι δήθεν μόνη άρα ευάλωτη, τόσο μεγάλη θα’ ναι και η κλωτσιά.

Η επιλογή είναι δική σου.

Το «κατάστημα» διαθέτει και τα δυο.

Κυριακή Χαριτάκη

Singleparent

Singlewoman

You May Also Like