Όλοι έχουμε ακούσει αυτό το κλασσικό «ειλικρίνεια πάνω απ’ όλα». Ναι-ναι, φυσικά… εκτός κι αν πρόκειται για τη σχέση μας. Διότι η αλήθεια είναι πως εμείς οι γυναίκες έχουμε ένα ιδανικό χάρισμα να στεκόμαστε σε κάτι μικρολεπτομέρειες και να κρατάμε και μούτρα μπροστά σε κάτι που δεν ικανοποίησε τα αυτιά μας επαρκώς (ίσως έτσι να καμουφλάρουμε και τις πληγές μας, πίσω από τη γκρίνια και την ανάγκη μας να αλλάξουμε γνώμη σε κάποιον του οποίου η γνώμη μέσα μας μετράει).

Θα μπορούσε να πάει κάπως έτσι:
-Αγάπη μου, σου αρέσει το λιπγκλός μου ;;
-Όχι. Αν σε φιλήσω, θα γίνω χάλια. Βγάλ’ το !
Ή έτσι:
-Αγάπη μου, κοίτα πώς μου πάει αυτή η δαντέλα στο φόρεμα. Δεν είναι υπέροχο ;;
-Seriously;; Ένα τέτοιο σεμεδάκι έχει η γιαγιά μου πάνω στην τηλεόραση… και το σιχαίνομαι.

Σας μοιάζει πολύ σουρεαλιστικό, αλλά αυτά σκέφτονται οι άντρες όποτε ρωτάμε τη γνώμη τους για γυναικεία θέματα. Μες το μυαλό τους γίνονται αλλεπάλληλες εκρήξεις, βομβαρδισμοί, πλημμύρες και χιονοστιβάδες από τα όσα θέλουν να πουν εκείνη τη στιγμή, αλλά ευτυχώς αρκετοί θάβουν μέσα τους, γιατί φοβούνται ότι θα πατήσουν στην εμπόλεμη ζώνη της Τιτανομαχίας.
Στοοοοπ… Πάμε πάλι απ’ την αρχή.

Όλα λύνονται υπέροχα με ένα εύκολο και γρήγορο «Ναι, αγάπη μου. Είναι πολύ όμορφο.» κι έτσι, είμαστε όλοι ευχαριστημένοι. Ας μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας. Και βέβαια, θέλουμε να ακούσουμε αυτό που θέλουμε να ακούσουμε. Ποια ειλικρίνεια και αηδίες; Αν οι άντρες έλεγαν όντως αυτά που σκέφτονται, κάθε μέρα θα γεννιούνταν και νέοι τσακωμοί.

Το κακό είναι πως αυτή την ψευδαίσθηση την επιθυμούμε και σε άλλες πτυχές της σχέσης μας. Αναζητούμε συνεχώς τρόπους να επιβεβαιώσουμε (ψευδώς πάντοτε, λες και η αγάπη κρύβεται εκεί) την ιδανική εικόνα που θέλουμε ο σύντροφός μας να έχει για μας, ότι είμαστε οι πιο όμορφες, οι πιο κορμάρες, οι πιο ταλαντούχες και λίστα ολόκληρη από αιτήματα, ανικανοποίητα πολλές φορές.

Ανικανοποίητα αιτήματα, όταν κάποιος για παράδειγμα πει ότι δεν είμαστε και οι πιο ωραίες στην Ελλάδα ,οπότε μετά «τίκα τάκα τίκα τακ» μες το μυαλό σαν ενοχλητική βρύση που στάζει, στην καρδιά οι παλμοί χτυπάνε κόκκινο και το στόμα στάζει φαρμάκι διαρκείας.

Και καλά όλα αυτά, ρε κορίτσια, γιατί ποιος είναι αυτός τώρα που θα μας ρίξει την αυτοπεποίθηση (παρά το γεγονός ότι ο άλλος υπήρξε ειλικρινής εκείνη τη στιγμή). Αλλά όταν όντως ικανοποιούνται αυτά τα αιτήματά μας, τι στο καλό μας πιάνει και διευρύνουμε το πεδίο ερωτημάτων μας, τύπου «είμαι και πιο όμορφη από την τάδε;», «δηλαδή δε θα άλλαζες τίποτα πάνω μου;» και όλα τα συναφή, πάντα με παρότρυνση ο αγαπημένος μας να πει την αλήθεια; Ώρες-ώρες αγγίζουμε και τα όρια κάποιου είδους παράνοιας… λιγουλάκι. Ας συμφωνήσουμε απλά στο γεγονός ότι όλες είμαστε οι πιο όμορφες και να λήξει επιτέλους (:P).

Εδώ που τα λέμε, η ειλικρίνεια είναι τεράστιο προτέρημα, αρκεί να ξέρεις πότε να τη χρησιμοποιήσεις και πότε όχι. Ερχόμαστε, λοιπόν, στην αιώνια και επίκαιρη ζυγαριά: Ποδόσφαιρο Vs Εμείς. Έχει και αυτή την τάση καμιά φορά να γέρνει αντίθετα από μας, οπότε ξαφνικά νιώθουμε παραμελημένες, μια και τάχα ο αγώνας είναι πιο σημαντικός από εμάς, ή αναγκάζουμε το σύντροφό μας να σκαρφιστεί μια δικαιολογία που δε θα έρθει στο ραντεβού, για να μη μας στενοχωρήσει (ή για να μην τ’ ακούσει).

Βρείτε μου ένα αγόρι που μικρός δεν ήθελε ποτέ να γίνει ποδοσφαιριστής. Ένα όνειρο είχανε κι αυτοί και το ζούνε βλέποντας τους θρύλους που φαντάζονταν ότι θα γίνουν μέσα από την οθόνη. Τι να κάνουμε; Ας διατηρούμε λίγο τις ισορροπίες χωρίς υπερβολές. Σαφώς και δεν τίθεται καν θέμα σύγκρισης, όμως έχουν και οι άντρες το πάθος τους, ειδικά όταν αυτό πραγματοποιείται κάθε 4 χρόνια.

Αντίστοιχα, έχουμε εμείς τα ψώνια με τις φίλες μας. Εεε, μια που τα λέμε όλα μεταξύ μας, δεν είμαστε κι εμείς αγίες. Όλο και κάτι θα έχουμε κρύψει π.χ. από τα δωράκια που κάνουμε στον εαυτό μας ή από την τιμή τους, ώστε να μη μας πουν αχόρταγες, σπάταλες… Είναι τα λεγόμενα «κατά συνθήκη ψέματα» που αναγκαζόμαστε να πούμε για το καλό του άλλου και θεωρώ πως στο παιχνίδι της αγάπης επιτρέπονται.

Είμαστε λίγο ζηλιάρες. Το αστείο είναι ότι ζηλεύουμε και τους φίλους των συντρόφων μας, γιατί κι αυτοί ξαφνικά γίνονται «πιο σημαντικοί» από μας, άμα τύχει και κανονίσουν να βγουν αντροπαρέα ή προτιμήσουν να βγουν μαζί τους αντί μαζί μας.

Προς αποφυγή της μουρμούρας και πάλι οι άντρες αναγκάζονται να μας λένε ψέματα. Μετά απορούμε, όμως, γιατί μας κρύβονται. Ξεχνάμε μια βασική λεπτομέρεια, ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση οι φίλοι είναι όντως πιο σημαντικοί από εμάς (με εξαίρεση το να έχεις κάνει οικογένεια με κάποιον). Είναι φίλοι τους και τους διάλεξαν πιθανόν χρόνια πριν διαλέξουν εμάς.

Φυσικά και επιθυμούν να κάνουν αντρικά πράγματα μεταξύ τους. Μέσα σε αυτά περιλαμβάνεται, δυστυχώς ή ευτυχώς, και το να σχολιάζουν άλλες γυναίκες. Συγγνώμη, αλλά θα είχαμε πρόβλημα στην περίπτωση που οι άντρες, έστω κι αν ήταν δεσμευμένοι, δεν κοιτούσαν άλλες γυναίκες. Είναι η φύση τους έτσι, όπως, άλλωστε, είναι και η δική μας.

Κοιτάζουμε, αλλά δεν αγγίζουμε, κάτι παρόμοιο με τα αγάλματα στα μουσεία.

Εντέλει, αυτός που είπε πως η ειλικρίνεια είναι το παν ήταν άντρας και δεν είχε ιδέα από το γυναικείο κόσμο.

Ίσως πάλι να είναι μια καλοστημένη γυναικεία πλεκτάνη για να την πατάνε διαχρονικά οι άντρες.

Χμμμ… Αφήνω αυτό εδώ. Οι σκέψεις και τα συμπεράσματα δικά σας.
StEvy

You May Also Like