Είναι εντυπωσιακό πως όταν απομακρύνεσαι από κάτι ή κάποιον, βλέπεις όλη την εικόνα ξεκάθαρα. Όχι ότι πριν είχες πρόβλημα με την όρασή σου, απλώς ηθελημένα έκανες τα στραβά μάτια. Γιατί; Γιατί η επιθυμία σου ήταν πολύ μεγάλη και παράσερνε σαν τσουνάμι τα πάντα στο διάβα της και γιατί η ελπίδα που πεθαίνει πάντα τελευταία δε σε αφήνει πολλές φορές να πάρεις τη σωστή απόφαση. Την απόφαση που είναι για το δικό σου καλό, που αν δε φροντίσεις εσύ γι’ αυτό, κανείς άλλος δε θα το κάνει για σένα.Όλοι έχουμε λίγο -πολύ δυσκολευθεί, παρατείνει την αναμονή, έχουμε φοβηθεί να τραβήξουμε μια κόκκινη γραμμή σε κάποιον. Αυτό το «αν», που μόνο στον Παπακαλιάτη βγήκε σε καλό, αιχμαλωτίζει. Κι αν το προσπαθήσουμε λίγο περισσότερο; Αν κάνουμε λίγο ακόμη υπομονή; Αν τελικά τον / την καταφέρουμε να μας τα δώσει όλα κι όχι ότι προαιρείται;

Με αυτό το «αν» αγκαλιά, καθόμαστε εκεί, στη μονόπλευρη σχέση, κυλάει ο χρόνος και τίποτα δεν αλλάζει κι εμείς δενόμαστε περισσότερο.

Ας λύσουμε τα δεσμά μας. Μόνοι μας, μην περιμένουμε άλλον να μας αφήσει ελεύθερους. Δικό μας θέμα είναι και τα πράγματα φαίνονται από την αρχή. Ό,τι δεν τσουλάει από την αρχή, δε θα τσουλήσει στη συνέχεια κι αν το κάνει, σίγουρα δε θα πάρει το δρόμο που θέλουμε, θα λοξοδρομήσει.

Δεν πρέπει να ξεπουλάμε τον εαυτό μας, τα «θέλω», τις επιθυμίες μας! Να προσφέρουμε τον εαυτό μας σε περίοδο εκπτώσεων και να ρίχνουμε την αξία του, που εμείς την ξέρουμε καλύτερα από τον καθένα, μόνοι μας.

Όταν ενδιαφερόμαστε πολύ για κάποιον κι αυτός ο κάποιος ενδιαφέρεται για εμάς «λίγο», προσοχή, όχι «καθόλου», που το «καθόλου» είναι εύκολο και ξεκάθαρο, κάποια στιγμή το παίρνεις απόφαση και ξεκολλάς, αλλά «λίγο», πρέπει να φεύγουμε, όσο δύσκολο κι αν μας είναι.

Την παγίδα ότι το «λίγο», εμείς θα καταφέρουμε να κάνουμε «πολύ», ας την αποφύγουμε. Για όποιον λόγο κι αν είναι «λίγο», είτε τόσο του βγάζουμε εμείς συγκεκριμένα, είτε τόσο μπορεί συναισθηματικά να δώσει ο άνθρωπος, το αποτέλεσμα είναι ίδιο κι είναι λίγο. Και δε φταίει. Δεν ελέγχουμε τα αισθήματά μας. Αυτά που είναι, είναι.

Το βασικό είναι να είμαστε συνεπείς μαζί τους, να τα σεβόμαστε και να αντιλαμβανόμαστε ότι το μπαλάκι βρίσκεται στο δικό μας γήπεδο. Δική μας απόφαση είναι να αφήσουμε τον άνθρωπο που δεν μπορεί να νιώσει για εμάς στην ίδια ένταση και στο ίδιο μέγεθος αυτά που νιώθουμε εμείς για εκείνον και να φύγουμε. Να λειτουργήσει η λογική, το μυαλό κι όχι η καρδιά, γιατί it takestwo to tango. Με έναν δε γίνεται.

Να φύγουμε για να δώσουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας, να συναντήσουμε κάποιον που θα μπορούμε να χορέψουμε μαζί του. Και θα τον βρούμε, αργά ή γρήγορα. Όταν ξέρουμε τι θέλουμε και τι αξίζουμε, αυτό  προσελκύουμε. Και να σου πω κάτι; Σαν το αμοιβαίο, δεν έχει.

Ό,τι κι αν νιώθεις τώρα, όσο χαρούμενος είσαι στις στιγμές που μοιράζεστε, όλα αυτά δεν είναι τίποτα όταν θα τα ζεις με κάποιον που σε θέλει όσο τον θέλεις και θα κυλάνε τα πράγματα αβίαστα και αβασάνιστα κι όχι «τσιγγελωτά».

Εμπρός λοιπόν για το αμοιβαίο, ας κλείσουν κύκλοι που πρέπει να κλείσουν και εις αναμονή των καινούριων!Μέχρι τότε κι ο soloχορός έχει τα ωραία του!

Το άρθρο γράφτηκε από την Έφη Φωτεινού 

 

You May Also Like