Ένα είναι το μεγαλύτερό σου λάθος. Σκέφτεσαι. Πολύ. Αδιάκοπα. Βασανίζεις το μυαλό σου με πράγματα μικρά. Κι όσο τα αναλύεις αυτά μεγαλώνουν. Πολλαπλασιάζονται και εξαπλώνονται σε κάθε χιλιοστό φαιάς ουσίας. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά που μόνη σου επιλέγεις να παιδεύεις, φυτρώνουν κι άλλα. Ανεπιθύμητα ζιζάνια. Σε πνίγουν. Και θέλεις να φωνάξεις δυνατά μια και μόνο λέξη. «Φτάνει».

Η φωνή σου σαν ψίθυρος. Αντηχεί όμως ως τα βάθη  της ψυχής σου. Κι αντί να ακουστεί παντού, επικρατεί μια απέραντη, εκκωφαντική σιγή. Νιώθεις μόνο δάκρυα. Άλλοτε κυλούν από τα μάτια σου και άλλοτε μουσκεύουν την ζωηρή κόκκινη φορεσιά της καρδιάς σου. Αυτή η εσωτερική  θλίψη, που λες και σε ερωτεύτηκε παράφορα δε λέει να φύγει από μέσα σου, αυτή είναι ο εχθρός σου.

Μια πυκνή συννεφιά σε αγκαλιάζει. Ζεστά. Συνηθίζεις να ζεις μαζί της. Ίσως γιατί σε κρύβει. Κρύβει όσα νιώθεις. Κι όμως. Θα δεις. Όταν βρεθεί ο ήλιος σου, τότε θα νιώσεις την αληθινή ζεστασιά. Οι αχτίδες του θα διώξουν τις σκέψεις, τις αμφιβολίες, τη θλίψη. Θα αρχίσει να σχηματίζεται ο όμορφος εαυτός σου με χρώματα ζωηρά, ακαταμάχητα. Το γκρι θα γίνει ανάμνηση. Μη σκέφτεσαι άλλο. Μόνο ψάξε. Ψάξε τον ήλιο σου. Υπάρχει.

Γιώτα Ροζάνα

You May Also Like