Η ζωή μας είναι ένα συνεχές παιχνίδι αντοχής και δοκιμασιών. Μέσα σε αυτό εμείς παριστάνουμε τις πορσελάνινες κούκλες ραγισμένες όλο και περισσότερο. Άγχος, πίεση, ρουτίνα… μας λιθοβολούν αλύπητα κι εμείς σπάμε τα κομμάτια μας και τα ρίχνουμε στο κενό, χάνοντας κάθε φορά κι ένα ακόμη τμήμα του εαυτού μας (τη χαρά μας, την αισιοδοξία μας, το σθένος μας). Μα πώς επιτρέπουμε να γινόμαστε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε, επειδή δε βρήκαμε ποτέ ένα παραθυράκι διαφυγής από το αδιέξοδο του χρόνου και της καταπίεσης που μας κυνηγάνε;


Ο άνθρωπος είναι συντροφικό ον, γι’ αυτό και επιδιώκει να βρίσκεται σε σχέση με κάποιον. Ωστόσο, ο έρωτας εξελίσσεται συχνά σε λαβύρινθο με εμάς να παλεύουμε να βγούμε, αλλά και να μη βγούμε από μέσα (πώς το κάνουμε αυτό; ). Όμως, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η ζήλεια είναι από τους μεγαλύτερους εχθρούς μιας σχέσης, μαζί με χίλιους άλλους τρόπους να γίνει κάποιος φορτικός. Οκ, είναι ωραίο να υπάρχει σε ανεκτά πλαίσια, για να καταλαβαίνει κανείς πως ο σύντροφός του νοιάζεται και δε θέλει να τον μοιράζεται. Βέβαια, κάποιοι ζηλεύουν ως κ τη σκιά τους, άτομα που δεν ξέρουν να εκτιμούν τους ίδιους, να σέβονται ή να εμπιστεύονται. Ξέρω, είναι λυπηρό να λες την αλήθεια και να μη σε πιστεύουν ή να νομίζουν πως κάτι κρύβεις. Για μισό λεπτό. Γιατί αυτό να είναι δικό σου πρόβλημα; Χρέος σου να είσαι ειλικρινής. Το πώς θα το πάρει καθένας είναι δικό του θέμα.

Στη ζωή μου ως τώρα γνώρισα, ευτυχώς, άτομα που μου στάθηκαν. Σε μένα αυτό ήταν ωφέλιμο, σε εκείνους δεν ήταν. Για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, δεν αντέχουμε να κρατάμε τα πάντα μέσα μας, οπότε συνήθως τα εξωτερικεύουμε σε άλλους. Στην ουσία τους εναποθέτουμε ένα βάρος μας να το σηκώνουν εκείνοι και να σκέφτονται τρόπους να μας βοηθήσουν. Αντίστοιχα, το ρόλο του βοηθού αναλαμβάνουμε κι εμείς. Το θέμα είναι να διαχωρίζουμε ποια είναι δικά μας προβλήματα και ποια τα υιοθετούμε ως δικά μας, ενώ δε μας ανήκουν. Ναι, φυσικά και πρέπει να είμαστε εκεί για τους αγαπημένους μας. Φυσικά και θα έχουμε την έγνοιά τους.

Καθένας μας σέρνει στο κεφάλι του σκοτούρες (τα προβλήματα τα δικά μας). Εκεί ψάχνουμε σε κάθε κρυφή γωνιά του νου, σε κάθε καταχωνιασμένη υποσημείωση της συνείδησής μας να βρούμε αιτίες και λύσεις. Το μυαλό κουράζεται. Κι αν δε θέλουμε να σαλτάρουμε, δίπλα στο “play” που πιέζουμε με μανία υπάρχει κι ένα κουμπάκι που λέγεται “PAUSE”. «Θα τα βροντήξω όλα κάτω και θα φύγω», που λέει και το λαϊκό άσμα. Ένα πέρασμα στο γαλάζιο ή και μαύρο του ουρανού πλάι στη θάλασσα να αντικατοπτρίζει γλυκά τη διάθεσή του, ανάμεσα σε κόσμο άγνωστο που χαζεύει ανέμελα, εκεί που έχει αέρα να ρουφήξεις μπόλικο και χρώμα να κλέψεις για να βάψεις τη στιγμή.

Φυσικά και θα προσπαθήσουμε για το καλό τους… Αρκεί κι εκείνοι να θέλουν να βοηθηθούν, να τηρούν μερικές συμβουλές μας και να μην κρατούν απαθή στάση, συνεχίζοντας να κάνουν του κεφαλιού τους. Αρκεί να συνειδητοποιούμε ότι έχουμε κι εμείς δικά μας θέματα να διευθετήσουμε’ έχουμε να φροντίσουμε για το μέλλον μας, που όσο κι αν ακουστεί εγωιστικό, είναι ανάγκη να το βάζουμε στην κορυφή της πυραμίδας. Η δική μας ψυχική υγεία είναι πιο σημαντική. Καμιά φορά απομάκρυνση από τέτοιου είδους άτομα μοιάζει μονόδρομος, για να μη φθαρούμε εμείς.


Εσείς τι μουσική παίζετε στην ορχήστρα της ζωής σας; Κλασσική, μέταλ ή όλους τους ενδιάμεσους σταθμούς; Τα αυτιά μας ανταποκρίνονται αναλόγως την περίσταση. Άλλα κομμάτια επιλέγουμε να τα συνδέουμε με όμορφες μνήμες, άλλα μας ηρεμούν και άλλα μας εκτονώνουν. Μπορεί να μη μας ταιριάζουν απόλυτα, αλλά τα ζητάμε κι αυτά (έχω φτάσει σε σημείο να ακούω μόνο μέταλ –αυτά που κατηγορούσα ως «γαβγίσματα»- διότι ήταν η μοναδική μουσική που μου έδινε δύναμη να συνεχίσω στη σχολή). Η σιωπή μας κάνει τη μελωδία να φωνάζει όλο και πιο δυνατά, να μας ταξιδεύει με φαντασίες ή και χωρίς, απλή συνομιλία με την ψυχή μας. Ξεφεύγουμε… Εγώ, πάντως, ζηλεύω τους μουσικούς και τους χορευτές των σπιτιών τους, που γίνονται τόσο δημιουργικοί μέσα από το χόμπυ τους με στόχο να γίνονται καλύτεροι για τη μεγάλη τους αγάπη, τη μούσα της μουσικής, αν και θεωρώ ιδανική ευκαιρία το να συμμετέχει κανείς σε ένα γκρουπάκι ή μια χορευτική ομάδα.

Μια βόλτα είναι πάντοτε αναζωογονητική. Χόρεψε στο δρόμο με ρυθμό που παίζεις μέσα σου, τραγούδησέ τον (το πιθανό κοινό σου δε σε ξέρει κι ούτε πρόκειται να σε ξαναδεί). Μήπως χάνουμε τη ζωή μας; Προσωπικά στο τελευταίο μάθημα της εξεταστικής ένιωθα να μην αντέχω άλλο και δύο μέρες πριν δώσουμε, παράτησα κάτω τα βιβλία και πήγα θέατρο με τον κουλτουριάρη της παρέας (Ευχαριστώ, Νίκο!). Η αλήθεια είναι πως αν δεν πηγαίναμε, σίγουρα θα χάναμε μια γλυκιά ανάμνηση, διότι ήταν η τελευταία μέρα της παράστασης (τύχη;).

Ασφαλώς, υπάρχουν κι άλλα δρομάκια έμπνευσης να αγαπήσει κανείς. Η ζωγραφική είναι τόσο πολύπλευρη. Βάψτε τα συναισθήματά σας στο χαρτί ή σχεδιάστε όσα δε θέλετε να ξεχάσετε στους τοίχους (graffiti: πόσο παρεξηγημένη τέχνη). Δίνουμε φαντασία για να σκοτώσουμε το μαύρο της απουσίας για καθετί που μας λείπει. Κι αν μας λείπουν άνθρωποι, ας τους διεκδικήσουμε. Κι αν μας λείπουν πράγματα, ας τα προσπαθήσουμε… ξανά και ξανά… αφού αξίζουν για μας κάτι (θέλει τόλμη η ελευθερία). Μια εικόνα ίσον χίλιες λέξεις. Άρα, ποίηση και συγγραφή είναι πίνακες; Θα μπορούσαν.

Από την άλλη, ίσως έχουμε βαρεθεί να μας λέει «καλημέρα» συνεχώς το ίδιο πρόσωπο στον καθρέφτη. Μπορεί και να ήρθε η ώρα να αλλάξουμε λίγο το στιλ μας. Ένα νέο κούρεμα ή μια άλλη απόχρωση στο μαλλί σίγουρα μας φτιάχνει τη διάθεση. Ανανέωση. Νέες αγορές ίσως σε ρούχα και αξεσουάρ, κάτι λίγο πιο φευγάτο από όσα έχουμε συνηθίσει στην εικόνα μας. Μες τα χέρια μας φυλάμε το κλειδί για τα όσα είμαστε (ας μην το δανείζουμε άσκοπα σε άλλους, για να μας πλάθουν όπως θα ήθελαν εκείνοι).

Σε κάποιους αρέσει να γράφουν, ειδικά στις δύσκολες στιγμές. Δοκιμάστε να αποτυπώσετε σε μια σελίδα όσα σας βασανίζουν, σαν να τα διηγήστε σε κάποιον… στον εαυτό σας ίσως. Καμιά φορά το ξέσπασμα αυτό οδηγεί σε γνωριμία μαζί του, πλευρές που διστάζαμε ακόμη και να βάλουμε στη σκέψη μας, για να μην παραδεχτούμε ότι έχουν μια δόση αλήθειας, μεγάλη.

Και γιατί όχι και ένα ταξίδι; Καλοκαίρι έχουμε! Οι εκδρομές είναι ό,τι καλύτερο για νέες εμπειρίες και γνωριμίες με νέο κόσμο, ανθρώπινο και μη. Γεμίστε τη ζωή σας με φωτογραφίες και βιντεάκια που θα έχετε να αναπολείτε αργότερα και να ξέρετε ότι το ζήσατε στα άκρα. Με φίλους την περιπέτεια και την ανακάλυψη.

Τολμήστε το. Καταπολεμήστε τους φόβους σας. Ξεσπάστε δημιουργικά, όταν βλέπετε ότι φτάνετε στα όριά σας . Ζήστε το ταξίδι της ζωής, πριν σπάσουν τα κομμάτια σας… ήχοι πορσελάνης που χτυπούν στο πάτωμα.

Stevy Karlidou

You May Also Like