Κείμενο εμπνευσμένο από το τραγούδι Μοίρες, σε μουσική Σταμάτη Κραουνάκη και στίχους Λίνας Νικολακοπούλου. 

Οι μοίρες… Δεν τα βρήκαμε ποτέ. Δεν ήταν εκεί για μένα. Δεν με ήθελαν. Δεν με ένοιαζε και εμένα. 

Και κύλησε σαν ρυάκι η ζωή  που όλο ψάχνει μια θάλασσα για να χωθεί και όλο σε ξεροτόπια καταλήγει. 

Θα κάνω τα δικά μου, έλεγα και ας πονούσα βαθιά μέσα μου που δεν με αγάπησαν ποτέ τους οι κακούργες. 
Δεν κάνει ρε Ρηνούλα ο Αρίσταρχος για γάμους, μου έλεγαν όλοι. Μα δεν μ ‘ένοιαζε. 
Με την αγάπη όλα γίνονται, απαντούσα. Σήκωνα πάνω το αριστερό μου φρύδι και ειρωνευόμουνα όλο θράσος τους πάντες. Όλα τα μπορεί η αγάπη, έλεγα. Και έτσι όμως να μην είναι δεν με νοιάζει …

Καφάσια από μπύρες. Ξερατά ανακατεμένα με δάκρυα σκορπισμένα παντού. 

Ένας γάμος που δεν γέλασε πότε και κάτι στέφανα που γλίστρησαν από το τριχωτό της κεφαλής και έπιασαν λαιμό. 

Έγιναν  θηλιές. 

Από αυτές που παίρνουν και τυλίγονται τα όνειρα και αυτοκτονούν. 
Από αυτές που στερούν το οξυγόνο από την  αγάπη. 

Θηλιές που πνίγουν και μετά πνίγονται και οι ίδιες για το κακό που έχουν κάνει. Υπάρχει παράπτωμα μεγαλύτερο από το σκοτώνεις την αγάπη; 

Όχι ρε φίλε δεν υπάρχει. Μα μην με ρωτάς και εσύ, δεν με νοιάζει πια …

Ιωάννα Πιτσιλλή

You May Also Like